امروز اول بهمنه.
حدود ساعت چهار صبح.
ساعتی که معمولاً آدم‌ها یا خوابن، یا اگر بیدارن، با خودشون صادق‌ترن.

این اولین سالیه که تولدم رو بدون شما می‌گذرونم. نه به این معنا که تنها هستم؛ به این معنا که صدای همدیگه به هم نمی‌رسه. اینترنت مدتیه قطع شده و این قطع شدن، فقط یک مسئله فنی نیست. برای کسی که سال‌ها با مخاطبش زندگی کرده، فکر کرده، ساخته و معامله کرده، قطع ارتباط یعنی یک مکث اجباری وسط جریان.

این چند وقت خیلی‌ها پیام دادن که «کاش بودی»، «کاش حرف می‌زدی»، «کاش تحلیل می‌دادی». واقعیت اینه که من هم دلم می‌خواست حرف بزنم، اما بعضی وقت‌ها نرسیدن صدا، خودش یک پیام مهم‌تر داره. اینکه بفهمی آیا وقتی همه چیز قطع میشه، هنوز ایستادی یا نه.

تجارت واقعی دقیقاً همین‌جاست.
نه وقتی همه چیز اوکیه، نه وقتی مسیر همواره.
وقتی ابزار از دستت گرفته میشه، وقتی کانال‌ها بسته میشن، وقتی سرعت میاد پایین، اون‌وقته که مشخص میشه تو «تاجر»ی یا فقط مصرف‌کننده‌ی شرایط خوب.

سال‌هاست می‌گم تجارت فقط قرارداد و عدد نیست. تجارت یعنی مدیریت خودت در شرایطی که کنترل بیرون از دستته. خیلی‌ها وقتی اینترنت قطع میشه، وقتی بازار می‌خوابه، وقتی خبر بد میاد، عملاً فلج میشن. چون مدل ذهنیشون بر پایه‌ی دسترسی دائمی ساخته شده، نه بر پایه‌ی تصمیم‌سازی.

این چند هفته برای من یک یادآوری جدی بود.
یادآوری اینکه اگر کسب‌وکار تو با یک دکمه خاموش میشه، اصلاً کسب‌وکار نیست.
اگر ارتباطت فقط به یک پلتفرم وصله، شبکه نیست.
اگر هویتت فقط به دیده شدن گره خورده، قدرت نداری؛ وابستگی داری.

در تجارت نفت، گاز، پتروشیمی یا هر تجارت جدی دیگه‌ای، همیشه دوره‌هایی هست که «هیچ چیز کار نمی‌کنه». نه ایمیل می‌ره، نه تماس جواب میده، نه بازار شفافه. اونجاست که حرفه‌ای‌ها آرام‌تر میشن، نه مضطرب‌تر. چون می‌دونن این فاز، فاز جمع‌کردن خودته، نه داد زدن.

خیلی‌ها فکر می‌کنن راهکار یعنی حرکت بیشتر.
اما گاهی راهکار یعنی توقف آگاهانه.
یعنی بازبینی ارتباط‌ها، قراردادها، تیم، و حتی مخاطب.

من این روزها بیشتر از همیشه دارم فکر می‌کنم که چه کسانی واقعاً کنار من بودن، نه وقتی همه چیز برقرار بود، بلکه وقتی ارتباط سخت شد. تجارت آینده دقیقاً روی همین آدم‌ها ساخته میشه. آدم‌هایی که برای وصل بودن، فقط به اینترنت وابسته نیستن؛ به اعتماد وابسته‌ان.

اگر امروز این متن رو می‌خونی، بدون که این فاصله، فاصله‌ی بریدن نبود. فاصله‌ی دیدن بود. دیدن اینکه کی دنبال محتواست و کی دنبال معنا. کی دنبال هیجانه و کی دنبال ساختن.

تجارت در سال‌های آینده به‌شدت انتخاب‌محور میشه. یا انتخاب می‌کنی حرفه‌ای باشی، یا حذف میشی. وسطی وجود نداره. یا یاد می‌گیری در شرایط محدود هم تصمیم درست بگیری، یا هر شوک بیرونی تو رو از بازی می‌ندازه بیرون.

امروز تولدمه ، نه جشن گرفتم، نه شلوغش کردم. این تولد بیشتر شبیه یک مکثه؛ مکثی برای ادامه‌ی دقیق‌تر.

اگر قرار باشه چیزی از این دوره با من بمونه، اینه:
قدرت واقعی، توی سکوت‌ها ساخته میشه. نه توی شلوغی‌ها.

تو این مدت اونایی کنارم بودن که ساختن رو یاد گرفتن نه فقط وصل بودن . 
اینو از من هانی محمودی داشته باشین ؛

بازار همیشه برمی‌گرده؛ این آدم‌ها هستن که یا پخته‌تر برمی‌گردن، یا اصلاً برنمی‌گردن.

تولدم مبارک 
۱ بهمن ۱۴۰۴